ده بنای شاخص (1950-2000)

ده بنای شاخص را می‌توان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین آثار نوشتاری پیتر آیزنمن دانست. او در قامت یکی از تأثیرگذارترین معلمان معماری در نیمه دوم قرن بیستم، مفهوم دیگری از خوانش اثر معماری را به ما آموخت. او در این کتاب تلاش می‌کند تا صرفا بر خود معماری تمرکز کند و معماری را از قید دلالت‌های بیرونی‌اش برهاند. او با تمرکز بر فرم و درونیت یک اثر هر آنچه را که از بیرون بر معماری وارد می‌شود به حاشیه می‌راند، علاقه‌ای به رمزگشایی معنایی تحمیل‌شده به معماری ندارد و به دنبال کیفیات عملکردی و زیبایی‌شناختی نیست.

آیزنمن با تفاوت قائل شدن میان یک بنای شاخص با یک بنای برجسته که توسط همگان شناخته شده است و یا معروف‌ترین اثر یک معمار، بناهای انتخابی این کتاب را ذیل شاخص‌بودن قرار می‌دهد. آیزنمن در این کتاب به سراغ بناهای کمتر شناخته‌شده‌ای رفته است که وجهی انتقادی نسبت به قواعد متداول معماری دارند.