تله نصیحت

خیر بودنِ نیتمان مهم نیست؛ چون به هرحال ما شیفتۀ نصیحت کردنیم. ما نصیحت کردن را دوست داریم. با نصیحت بی‌مورد توانمندی و انگیزۀ دیگران را کم می‌کنیم. گاهی حتی آنقدرها هم که فکر می‌کنیم نصیحتمان به درد نمی‌خورد. علاوه‌براین تمایل  به نصیحت کردن به معنی این است که دارید به زندگی پرمشغلۀ فعلی خود مسئولیت‌های بیشتری اضافه می‌کنید. چون نه تنها باید کار خودتان را انجام دهید، بلکه دارید جای دیگران هم کار می‌کنید. در این صورت، دیگر فرصتی برایتان باقی نمی‌ماند تا به انجام کارهای مهم بپردازید.

در موقعیت‌هایی که هیولای نصیحتتان کنترل اوضاع را در دست می‌گیرد و دارید به دیگران می‌گویید چی کار کنند، یا از آنها در برابر خودشان مراقبت می‌کنید، یا اوضاع را تحت کنترل دارید، این باور پشت کارهایتان هست که من از آنها بهترم. من چالاك‌تر یا باهوش‌تر، باتجربه‌تر، باسابقه‌تر، از خود خاطرجمع‌ترم، پیگیرتر، خلاق‌تر، در مسائل راهبردی بهترم یا حرف‌هایم درست‌تر است. درواقع در این مواقع دارید می‌گویید آنها آنطور که باید نیستند. به اندازۀ کافی کارایی ندارند، به اندازۀ کافی باهوش، عاقل، مقاوم، توانمند، شایسته، خلاق، بااخلاق، بلندنظر، معتمد، یا… نیستند تا از پس آن کار برآیند. دارید می‌گویید آنها به اندازۀ کافی خوب نیستند.