ایدئولوژی زیبایی شناسی

تري ايگلتون در ايدئولوژي زيبايي‌شناسي، که شايد مهمترين اثر و يکي از جاه طلبانه‌ترين آثار اوست، خاستگاه‌ها و ضرورت‌هاي پنهان در پس شکل‌گيري حوزه‌اي که ((زيبايي‌شناسي)) نام گرفت را مورد بحث قرار مي‌دهد و مسير دويست و پنچاه ساله‌ي سنت تفکر اروپايي درباره‌ي هنر را در پرتو نسبت‌هاي لاينفک سه ضلع حقيقت(فلسفه)، زيبايي(هنر) و خير (اخلاق) مورد بحث قرار مي‌ده9د.
آن‌چه به روايت ايگلتون قوث و فوريت مي‌بخشد، فهم اين نکته است که نظريه‌هاي هنر متفکران عصر مدرن در حقيقت گره‌گاه مهمترين مسائل انساني و تاريخي اين دوره‌ي پرتلاطم است. به اين ترتيب، روايت ايگلتون از تاريخ زيبايي‌شناسي مدرن به جاي آن‌‌که صرفا مروري بر ((ديدگاه‌هاي مختلف متفکران درباره‌ي هنر))باشد، با در نظر داشتن پيوندهاي زيبايي‌شناسي، اخلاق، و سياست، درکي عميق از علت آن حس ضرورت،معنا و اهميتي را به ما مي‌بخشدکه در عصر مدرن با ايده‌ي هنر،اثر هنري،و ((تجربه‌ي زيبايي شناختي)) همراه گشته است.
ايگلتون در چهارده فصل کتاب به ترتيب به متفکران انگليسي،کانت، شيلر، فيشته ،شلينگ، هگل، شوپنهاور، کيرکه‌گارد، مارکس،نيچه،فرويد، هايدگر، بنيامين، و آدورنو مي‌پردازد، و در فصل آخر نيز ضمن پرداختن به فضاي پست مدرنيستي دهه‌هاي آخر سده‌‌ي بيستم و طرح ديدگاه‌هاي متفکراني چون فوکو، ليوتار، و هابرماس، جمع‌بندي خود از بحث را ارائه مي‌دهد.